Η πρωταρχική μας σκέψη ήταν μία , να δημιουργήσουμε ένα χώρο όπου μπορείς να πιείς και να φας όσο το δυνατόν οικονομικότερα και ποιοτικότερα . Παρέα , μικρά πιατάκια με διάφορες γεύσεις , καλό κρασί , ποτό , μπύρα ή καφέ κι όλα αυτά σε χαμηλές τιμές. Θέλαμε να αποφύγουμε τις «πολλές» γκουρμεδιές και τα δήθεν , και φτάσαμε στο ζητούμενο. Η φιλοσοφία μας καταλάβαμε ότι είχε ένα κοντινό συγγενή , τα ισπανικά tapas bar.
Αντί να υποστηρίξουμε την ισπανική κουζίνα καταλήξαμε χωρίς δεύτερη σκέψη στα ελληνικά μεζεδάκια, που θα ταίριαζαν τόσο ωραία σε αυτήν την φιλοσοφία. Θα βγάζαμε επιτέλους από την κατηγορία «ορεκτικά» της ταβέρνας , όλες αυτές τις γεύσεις και θα τις συνδυάζαμε για να μπουν στα πιατάκια μας. Προσθέσαμε στο μενού τρεις δροσερές σαλάτες και λίγα ορεκτικά και κυρίως πιάτα για να υποστηρίξουμε τη βραδυνή σας έξοδο και είμαστε έτοιμοι. Οι παρέες δεν θα έχουν το αιώνιο δίλημμα «φαγητό ή ποτό», το οποίο καταλήγει να ροκανίζει το budget αφού για να ικανοποιηθούν όλοι καταλήγουν πρώτα στο μεζεδοπωλείο και μετά στο μπαρ.
Η ατμόσφαιρα που δημιουργήσαμε ξεφεύγει εντελώς από τη λογική του εστιατορίου, και δη του επίσημου, υιοθετώντας το χαλαρό, νεανικό ύφος του cafe bar που, όμως, προσφέρει και φαγητό. Κάτσε στην κεντρική μπάρα ή όπου αλλού θες και ξεκίνα τις δοκιμές….
Tapas σημαίνει τάπα, πώμα. Η πρώτη τους εμφάνιση ήταν στις καντίνες έξω από τις αρένες που γίνονταν οι ταυρομαχίες, όπου το πλήθος ορμούσε διψασμένο για ένα ποτήρι χύμα κρασί. Επειδή όμως η περιοχή ήταν γεμάτη… μύγες, λόγω των ταύρων και των αλόγων, οι καντινιέρηδες είχαν βρει μια πρακτική λύση, που ήταν παράλληλα και κέρασμα προς τους πελάτες τους. Βούλωναν το μπουκάλι με το χύμα κρασί που σέρβιραν, χρησιμοποιώντας… μία ελιά, έτσι ώστε να μην πέσει μέσα καμιά μύγα! O τελευταίος της παρέας ήταν ο τυχερός, μιας και έτρωγε την «κερασμένη» ελιά! O αυξανόμενος, όμως, ανταγωνισμός άλλαξε τον τρόπο σερβιρίσματος του κρασιού. Oι καντινιέρηδες άρχισαν να ακουμπούν πάνω στα χείλη των πλαστικών ποτηριών, σαν καπάκι, μία λεπτή φέτα ψωμί και 1-2 ελιές, που σταδιακά εξελίχθηκαν σε μία φέτα του παραδοσιακού αλλαντικού jamόn, μία αντσούγια ή μία λακέρδα με λίγη κάππαρη. Μέσα στα επόμενα 100 χρόνια, τα tapas μετακόμισαν στο κέντρο της πόλης. Τα μεζεδάκια από το στόμιο του μπουκαλιού τοποθετούνται σε λαδόκολλα και μετά σε ένα μικρό πιάτο. «Κλέβουν» γεύσεις από γειτονικούς λαούς, «παίζουν» με τα υλικά και τους τρόπους σερβιρίσματος και γίνονται αγαπημένη συνήθεια μέσα και έξω από τα ισπανικά σύνορα.