Τον Σεπτέμβρη τέλη του ’60 που βρεθήκαμε εδώ απ’ τα τσιμεντένια πατώματα του κατωγιού του δίπατου σπιτιού μας, στα καλογυαλισμένα αθηναϊκά μωσαϊκά, τους πλουμιστούς τοίχους, τα χρωματιστά φωτιστικά που κρέμονταν γεμάτα χάρη από το κέντρο του ταβανιού. Τα οριοθετημένα από γεωμετρικά, γύψινα σχέδια , τα κομψά μα περίεργα αμπαζούρ με τις έντονες σε σοβαρά χρώματα οπαλίνες τους, να συναγωνίζονται σε ομορφιά τις μοναχικές απλίκες που νομίζεις πως φύτρωσαν εκεί  ….

Η κυρά Νόνη, η μάνα μου, έστελνε μηνύματα μέσα από το κάστρο της, καλά ταμπουρωμένη κι εφοδιασμένη, με μυρουδιές θαρρείς, ολόδικές της, πεντακάθαρες από σκόρδο ανακατεμένο με κρασί, βασιλικό, ντομάτα, πιπεριά, ανακατεμένες με μια λεπτή ανάσα λαδιού μέσα απ’ το τηγάνι της…. κι όταν έβγαζε την ψητή πατάτα αχνιστή από τον φούρνο με το λιγοστό λιωμένο τυρί. το λουκάνικο, το τσιγαρισμένο χοιρινό κι ήταν η πόρτα της ανοιχτή.

Όλες αυτές οι ανέμελες μυρουδιές αγκάλιαζαν τα χρώματα του σπιτιού και γίνονταν μια εικόνα μέσα σε τούτο το… χρονοτριβείο